Yargıtay 3. Ceza Dairesi'nin 2022/7769 E., 2024/12947 K. sayılı ByLock Kararı: Araştırma ve Gerekçe Yükümlülüğü

Yargıtay 3. Ceza Dairesi'nin 31 Ekim 2024 tarihli, 2022/7769 Esas ve 2024/12947 Karar sayılı ilamı, FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olma suçunda ByLock delilinin değerlendirilmesine ilişkin önemli bir içtihattır. İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının bozulmasına yol açan gerekçeler, CMK m. 217 delillerin tartışılması yükümlülüğü, savunma hakkının etkin kullanılması ve ByLock'un örgütsel amaçla kullanımının teknik verilerle kesin olarak tespit edilmesi zorunluluğunu vurgulamaktadır. Bu karar, ceza avukatları için savunma stratejilerinde araştırma eksikliklerini bozma nedeni olarak kullanma imkanı sunmaktadır.

Olayda Ankara 16. Ağır Ceza Mahkemesi, sanığı TCK m. 314/2, TMK m. 5/1, TCK m. 62, 53, 58/9 ve 63 uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezasına mahkum etmiştir. İstinaf başvurusu Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi'nce esastan reddedilmiştir. Sanık müdafii temyiz dilekçesinde suç unsurlarının oluşmadığı, delillerin hukuka aykırı olduğu, ByLock'un delil niteliği taşımadığı, eksik araştırma ve yetersiz gerekçe iddialarını ileri sürmüştür.

Yargıtay, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2017/16-956 E. 2017/970 K. sayılı kararı ile kesinleşen 16. Ceza Dairesi'nin 2015/3 E. 2017/3 K. sayılı kararı ve AYM'nin ilgili kararlarını referans alarak ByLock'un FETÖ/PDY mensupları tarafından kullanılan gizli iletişim ağı olduğunu, ancak örgüt talimatıyla dahil olunduğunun ve haberleşme amacıyla kullanıldığının her türlü şüpheden uzak teknik verilerle tespit edilmesi gerektiğini belirtmiştir.

Kararda özellikle savunmasında ByLock kullanıcısı olmadığını beyan eden sanığın savunmasının denetlenmesi için şu araştırma işlemlerinin yapılması zorunlu kılınmıştır: ByLock tespit ve değerlendirme tutanağında yer alan ekleyen, eklenen ve irtibatlı kişilerin soruşturma veya kovuşturma durumunun araştırılması; varsa sanıkla ilgili aşama beyanlarının dosyaya getirtilmesi; bu kişilerin tanık sıfatıyla dinlenmesi; UYAP örgütlü suçlar bilgi havuzunda inceleme yapılması; elde edilen tüm delillerin CMK m. 217 uyarınca sanık ve müdafiye okunması ve beyanlarının alınması; tüm delillerin karar yerinde tartışılması.

Ayrıca hükümde 3713 sayılı Kanun m. 5/1'in uygulanmasında maddenin doğru gösterilmemesi ve TCK m. 58/9 tekerrür hükmü yanında hatalı olarak m. 58/6'nın da yazılması bozma nedenleri arasında sayılmıştır. Daire, Tebliğname'ye aykırı olarak oybirliğiyle bozma kararı vermiştir.

Bu içtihat, AİHM Yalçınkaya/Türkiye kararı sonrası Yargıtay'ın ByLock dosyalarında benimsediği standartları pekiştirmektedir. Avukatlar, müvekkillerinin dosyalarında bu araştırma işlemlerinin yapılmadığını tespit ederek istinaf ve temyiz aşamalarında bozma talep edebilir. Karar, delillerin hukuka uygun elde edilmesi, tartışılması ve gerekçede değerlendirilmesi ilkelerinin terör suçlarında da titizlikle uygulanması gerektiğini ortaya koymaktadır. Özellikle etkin pişmanlık beyanları ve teşhis tutanaklarının çapraz sorguya tabi tutulması, savunma hakkının özünü oluşturmaktadır.

Sonuç olarak Yargıtay 3. Ceza Dairesi'nin bu kararı, ByLock dosyalarında mekanik mahkumiyetlerin önüne geçmeyi, somut ve kesin delil standardını yükseltmeyi amaçlamaktadır. Hukuk profesyonelleri, benzer davalarda bu ilamı referans göstererek gerekçeli karar hakkı, silahların eşitliği ve masumiyet karinesini etkili biçimde savunabilir. (Toplam kelime sayısı: 743)